Bovenal vrij wilden ze zijn, de schilders en beeldhouwers van vlak na de Tweede Wereldoorlog die we kennen als ‘Nieuwe Haagse School’. Géén dogma’s, niet te veel theorieën, niet vastleggen op figuratief dan wel abstract werk. Er telde maar één ding, en dat was dat je karakter tot uiting kwam in je werk. ‘Zoals de vogels zingen’, zei Paul Citroen, ‘zo moeten we werken’. Dus de één teer en fijnbesnaard, de ander luid en schel.
De kunstenaars verenigden zich in groepen, zoals Verve, de Posthoorngroep en Fugare. Ook veel vrouwen, tot nu toe vaak onderbelicht, waren actief als kunstenaar. De meesten trachtten jaarlijks in aanmerking te komen voor de Jacob Marisprijs. De Jacob Marisstichting en haar entourage droegen in hoge mate bij aan de Haagse canon van deze naoorlogse tijd. Ook voor radicale expressie was ruimte.
‘Bovenal vrij’ was niet zomaar een uitspraak, maar een gevoel, een levenshouding die tot in de haarvaten van de Haagse kunstwereld en haar bestuurders was doorgedrongen. Dit boek op groot formaat en met 256 pagina’s en meer dan 300 afbeeldingen biedt een uitgebreide, kleurrijke blik op de diversiteit van de Haagse beeldende kunst in de periode 1945-1975.
Bestellen